What is Edi Rama hiding with "zero Albanian-Russian relations" in 66 years?

The leader of the Democratic Party, Sali Berisha, has reacted on Facebook by accusing Prime Minister Edi Rama of deception regarding Albanian-Russian relations and of hiding a pro-Russian agenda in the region.

Berisha disputes Rama's statements that Albania and Russia have not had official relations in the last 66 years, listing visits and contacts between the two countries after 1990, including high-level meetings, the visit of Russian Minister Sergei Lavrov to Tirana, and the decoration of former President Alfred Moisiu by Vladimir Putin.

In his reaction, Berisha accuses Rama of supporting projects that, according to him, favor Russian and Serbian influence in the Balkans, such as the initiative for the partition of Kosovo and the "Open Balkans", in collaboration with Serbian President Aleksandar Vučić.

According to Berisha, Rama's positions towards Serbia and Russia have damaged the national interests of Albania, Kosovo and the Euro-Atlantic orientation of the region.

Full reaction:

What is Edi Rama hiding with "zero Albanian-Russian relations" in 66 years?

Read also:
Nesho: Government's ties with drug cartels jeopardize partnership with the US
Maritime border, Athens seeks resumption of talks with Albania

By Sali Berisha

Embarrassed for his pro-Russian initiatives, Rama, in self-defense, is now suffering from denial syndrome.

Edi Rama has become a joke with his public, national and international deceptions, and it is really not worth dwelling on their endless series. However, I will focus on just one of them, which has already become a syndrome for him.

It is about his repeated deception whenever he gives advice to Europe about Russia at international conferences, according to which Albania and Russia, since the 1960s - the time of the interruption of diplomatic relations by dictator Hoxha with the Soviet Union until today, that is, in 66 years - have not exchanged a single visit by their officials.

Albanian-Russian relations are a matter for historians. They have been entirely determined by Russia's centuries-old ambition for the Balkans and its access to the waters of the Adriatic. This ambition has also predetermined its attitudes towards Albanians. Surprisingly, Russia was one of the two great powers of the time that signed in Budapest with Austria-Hungary in the 1870s (during the Eastern Crisis) an agreement for the creation of the Albanian state; a signature that was erased before the ink had dried.

Since then, with the exception of the year of the Fan Noli government and the 15 years after World War II, in other periods Russia's positions have been entirely against the very existence of the Albanian state. After World War II, the Kremlin was in favor of the absorption of Albania by Yugoslavia, just as over the past decades it has been extremely against the independent state of Kosovo.

Në vitin 1960, Enver Hoxha, pas një periudhe vasaliteti, i ndërpreu marrëdhëniet diplomatike me Bashkimin Sovjetik. Por, pas rivendosjes së këtyre marrëdhënieve në vitin 1990 e në vazhdim, krejt ndryshe nga mohimet e Edi Ramës, midis dy vendeve ka pasur shkëmbime vizitash të niveleve më të larta.

Moska dhe Tirana kanë pritur dhe përcjellë presidentë (madje Alfred Moisiu është dekoruar nga Putini), kryetarë dhe nënkryetarë parlamentesh, si dhe kryeministra – ndër ta edhe vetë Edi Ramën i shoqëruar nga Baton Haxhia. Ministri i Jashtëm rus, Sergej Lavrov, vizitoi Tiranën në vitin 2004, ku edhe sigloi Traktatin e Miqësisë.

Marrëdhëniet midis dy vendeve kanë përfshirë edhe fusha të tjera. Unë kam pasur rastin të pres në Tiranë poetin e njohur rus Jevgeni Jeftushenko. Rama vetë ka pritur në Tiranë Patriarkun Kiril (ish-pjesëtar i KGB-së), dhe pas shpërthimit të skandalit “McGonigal”, doli në dritë se oligarku rus Oleg Deripaska operonte në Shqipëri me 7 kompani, në bashkëpunim me oligarkët e Ramës.

Pse atëhere ky mashtrim i përsëritur nga Rama për “zero marrëdhënie” të Tiranës  me Moskën në 66 vitet e fundit? Çfarë e detyron këtë njeri të shpërfaqet si kloun edhe në audienca ndërkombëtare të poshtëroj veten duke përsëritur si i rokanisur kaq shpesh mashtrimin, mohimin tij banal?

Ai nuk vuan nga amnesia retrograde (në këtë rast selektive). Nuk besoj as se ky mohim mund të lidhet me faktin se, sipas dokumenteve zyrtare të firmosura nga ish-zëvendësi i Nexhmije Hoxhës, Kristaq Rama, babai i tij, Rama ka një vëlla në Moske për të cilin nuk flet kurrë.

Shkaku i këtij mashtrimi të përsëritur, të shndërruar tashmë në sindromën e mohimit (denial), sa here që ai këshillon Europën për Rusinë qëndron para së gjithash në çiftimin e Edi Ramës me padronin e tij Aleksandër Vuçiç, si dy nismëtarë kryesorë të projekteve, nismave të strukturuara të hapura për garantimin e influencës ruse në rajon. I pari vetkuptohet për llogari të Serbisë së Madhe projekt i përbashkët serbo-rus kurse i dyti për llogari të padronit të tij.

Le t’i analizojmë shkurtimisht këto nisma:

1-Ndryshimi i kufijve dhe ndarja e Kosovës:

Edi Rama, fill pas ardhjes së tij në pushtet, u bë pjesë e projektit të Vuçiçit për “shkëmbim territoresh” (de facto ndarje e Kosovës), i firmosur dhe vulosur  nga Fondacioni Soros në Beograd. Ky ishte në të vërtetë projekti i Sllobodan Millosheviçit i viteve ’90, për Serbinë e Madhe, i dërguar disa herë me ndërmjetës edhe në zyrën time, por i refuzuar prerazi nga pala shqiptare. Rama dhe Vuçiç pretendonin hapur se projekti do të miratohej edhe nga Putini, sikur të ishin zëdhënës të tij ose të kishin komunikim të fshehtë me Kremlinin.

2-Ballkani i Hapur:

Pas dështimit të projektit të “Serbisë së Madhe”, Rama dhe Vuçiç themeluan në Novi Sad (2019) “Minishengenin Ballkanik”, i pagëzuar më vonë si “Ballkani i Hapur”. Ky projekt kthente de facto hegjemoninë politike dhe ekonomike të Serbisë në rajon, dhe për rrjedhojë, edhe atë të Rusisë. Kjo nismë, që i kundërvihej hapur Procesit të Berlinit, mbështetej fuqishëm nga Kremlini. Në qershor të vitit 2022, një ditë pas anullimit të vizitës së Lavrovit në Beograd për shkak të bllokimit të hapësirës ajrore nga vendet anëtare të NATO-s, vetë Lavrovi deklaroi se qëllimi i vizitës ishte konsolidimi i bashkëpunimit strategjik me Serbinë dhe mbështetja për “Ballkanin e Hapur” që sipas tij ishte krejt tjetër nga Ballkani i mbyllur i Brukselit dhe NATO-s. Pas ndërhyrjes së prerë dhe ultimative të BE-së, kjo nismë u asgjësua, dhe Rama u detyrua të bënte një kthesë të fortë, duke anuluar papritmas në korrik të vitit 2023 takimin e trojkës në Durrës.

3-Konferenca Ndërkombëtare për Kosovën:

Edhe pas dështimit me Ballkanin e Hapur, dyshja Rama-Vuçiç nuk hoqën dorë nga agjenda e tyre proruse e përbashket.

Në një shërbesë të hapur ndaj Rusisë, ata dolën me tezën e thirrjes së një konference ndërkombëtare për Kosovën, me qëllimin e vetëm që Rusia të rikthehej  zyrtarisht si faktor i dorës së parë në Ballkan. Këtë kërkesë e përsëritën te dy në sinkron dy orë pas aktit terrorist në Banjskë të Serbisë. Kjo linte të nënkuptohej se ai akt agresioni, i neutralizuar me sukses nga autoritetet ligjzbatuese të Kosovës, ishte ndërmarrë pikërisht për të krijuar një destabilizim të gjerë që do të detyronte ndërhyrjen e një formati ndërkombëtar ku Rusia do të kishte karrige.

4-Qendrimi i Beogradit ndaj sanksioneve kundër Rusisë.

Agresioni rus ndaj Ukrainës ekspozoi qartë binomin Vuçiç-Rama si dy asete me influencë mundet dhe të regjistruar të Kremlinit në Ballkan. Në këtë kuadër, presidenti i Serbisë refuzoi të zbatonte sanksionet e BE-së dhe NATO-s, ndaj Rusisë dhe e shndërroi Serbinë, Rusinë e Vogël në një prapavijë të fuqishme të Rusisë në zemër të Europës. Ndërkaq, vasali i tij, kryeministri i Shqipërisë Edi Rama, u bë menjeherë avokati kryesor i këtij qëndrimi dhe i kësaj prapavije

Ai shfrytëzoi privilegjin e të qenit kryeministër i një vendi anëtar të NATO-s për të mbrojtur hapur në samitet e Aleancës dhe të BE-së interesat ruse në rajon, hoqi çdo maskë dhe doli haptas në mbështetje të vendimit të padronit të tij Vuçiç për mos zbatimin  e sanksioneve ndaj Rusisë. Rama insistonte se Beogradit nuk duhej t’i kërkohej zbatimi i sanksioneve ndaj big brother- it dhe se presioni ndaj tij per kete çeshtje ishte “gabim”. Pasi NATO dhe BE i nxorën Beogradit “kartonin e kuq”, per mos zbatimin e sanksioneve, patroni dhe argati heshtën.

Finally, in a new display of his role as a global charlatan, Edi Rama dares to attack Europe in Estonia for not speaking to "Vladimir Vladimirovich" - addressing Putin with such linguistic affinity as if he were an official of the Russian administration.

In conclusion, we can say that Edi Rama, after exposing himself as a defender of Serbian-Russian interests in the region, is hastening to put on the mask of ridiculous denial, inventing a story with “zero 66-year relations” between Tirana and Moscow. So this is not just an ordinary deception; it is a desperate attempt by him to hide the traces of a pro-Russian agenda that has severely damaged the national interests of Albania and Kosovo, and even Euro-Atlantic interests in the service of the geopolitical ambitions of Belgrade and Moscow in the region.