Sheqeri në fëmijëri mund të ndikojë në shëndet edhe kur të bëhemi 70 vjeç

Sa sheqer konsumon një fëmijë në vitet e para të jetës mund të ketë pasoja që zgjasin shumë më gjatë nga sa mendohej. Një studim i ri, i bazuar në të dhënat e më shumë se 64 mijë britanikëve, sugjeron se ekspozimi i ulët ndaj sheqerit gjatë 1 000 ditëve të para të jetës mund të lidhet me një rrezik më të ulët për disa lloje kanceri, plakje më të ngadaltë biologjike dhe zakone më të shëndetshme ushqimore në moshë madhore.

Studiuesit shfrytëzuan një situatë të pazakontë historike në Britani për të analizuar këtë lidhje. Pas Luftës së Dytë Botërore, sheqeri ishte ende i racionuar, por kufizimet u hoqën në shtator 1953. Pas kësaj, konsumi i sheqerit u rrit ndjeshëm.

Kjo krijoi një mundësi të rrallë për kërkime. Personat e lindur vetëm disa muaj larg njëri-tjetrit kishin përjetuar nivele të ndryshme të ekspozimit ndaj sheqerit, si gjatë shtatzënisë së nënës, ashtu edhe në dy vitet e para të jetës.

Në studim, periudha e quajtur “1 000 ditët e para” përfshin kohën nga ngjizja deri në moshën dy vjeçare. Sipas studiuesve, kjo është një fazë veçanërisht e rëndësishme për zhvillimin e organeve, metabolizmit dhe sistemit imunitar, ndërsa në këtë periudhë fillojnë të formohen edhe preferencat për shijet.

Më pak sheqer, më pak raste të disa llojeve të kancerit

Duke ndjekur të dhënat shëndetësore të pjesëmarrësve për dekada, studiuesit vunë re se ata që kishin kaluar një pjesë më të madhe të kësaj periudhe nën racionimin e sheqerit kishin incidencë më të ulët të pesë llojeve të kancerit.

Bëhet fjalë për kancerin e gjirit, prostatës, mëlçisë, rektumit dhe mushkërive.

Lidhja ishte më e theksuar te kanceri i mëlçisë, ku studiuesit raportuan norma rreth 69% më të ulëta. Për kancerin e gjirit, ulja ishte rreth 36%.

Sipas studimit, ndryshimet nuk u shfaqën menjëherë, por u vunë re dekada pasi periudha e racionimit kishte përfunduar.

Shenja të plakjes më të ngadaltë

Hulumtimi nuk u ndal vetëm te sëmundjet. Studiuesit analizuan edhe tregues të plakjes biologjike, e cila nuk është domosdoshmërisht e njëjtë me moshën kronologjike.

Një prej treguesve të përdorur ishte gjatësia e telomereve, struktura mbrojtëse në skajet e kromozomeve që priren të shkurtohen me kalimin e moshës.

Personat që kishin qenë më pak të ekspozuar ndaj sheqerit në fillimet e jetës kishin telomere më të gjata. Sipas vlerësimeve të studiuesve, diferenca ishte e krahasueshme me rreth 2.2 vite plakje biologjike më të ngadaltë.

U vunë re gjithashtu nivele më të ulëta të proteinës granzyme B, e cila lidhet me aktivitetin e sistemit imunitar dhe mund të shërbejë si një tjetër tregues i plakjes qelizore.

Preferenca për sheqerin mund të formohet që në fëmijëri

Një nga gjetjet më interesante të studimit lidhet me zakonet ushqimore.

Personat që kishin përjetuar racionimin e sheqerit në fillim të jetës, edhe rreth moshës 50-vjeçare raportohej se konsumonin më pak sheqer. Ata gjithashtu kishin një konsum më të ulët të përgjithshëm ushqimor dhe dieta më të larmishme.

Studiuesit sugjerojnë se kjo mund të lidhet me faktin se ekspozimi ndaj shijeve shumë të ëmbla gjatë fëmijërisë së hershme mund të ndikojë në preferencat ushqimore që formohen më pas.

Sipas tyre, mund të jenë duke vepruar dy mekanizma: një ndikim biologjik në zhvillimin e metabolizmit, organeve dhe sistemit imunitar, si dhe një ndikim në sjellje, përmes formimit të preferencave për ushqimet e ëmbla.

Gjetjet vijnë në të njëjtën linjë me kërkime të tjera që kanë përdorur fundin e racionimit britanik të sheqerit si një “eksperiment natyror”. Studime të mëparshme kanë lidhur ekspozimin më të ulët ndaj sheqerit në fillim të jetës me rrezik më të ulët për diabetin e tipit 2, hipertensionin, demencën, Alzheimerin, sëmundjet e zemrës dhe goditjen në tru.

Megjithatë, studiuesit theksojnë se rezultatet nuk nënkuptojnë se fëmijët duhet të privohen plotësisht nga sheqeri dhe as se racionimi i pasluftës ishte një politikë ideale.