Shpresa që Ambasadori Wendt të sillet si Gjeneral

Alfred Lela

Nga Ambasadori i Administratës konservatore Trump në Tiranë, të majtët presin pak, kurse të djathtët presin shumë. Këta të fundit janë të pezmatuar sepse ai është nga Kalifornia, shteti më liberal i Amerikës. Harrojnë që disa nga konsevatorët më të mëdhenj amerikanë janë pikërisht nga ky shtet: Reagan, Nixon dhe Schwarzenegger.

Sidoqoftë, këto imtësi mund të shihen si asgjë më shumë se të tilla, ose në rastin tjetër, si ngushëllime.

Eric Wendt, dhe ky është ndoshta lajm i mirë për të djathtën (apo opozitën shqiptare në përgjithësi) është ushtarak. Një gjeneral-lejtnant i pensionuar, ai duket se është emërim politik i administratës Trump (emërimet e karrierës janë në rastin kur ambasadorët vijnë nga brenda Departamentit të Shtetit duke pasur përvoja të mëparshme nëpër ambasada apo në hierarkinë e DASh).

Në këtë kuptim, ai ka mbështetjen dhe veshin e dikujt afër Trump. Në këtë kuptim opozita duhet të lehtësohet disi. E mësuar me kaq shumë qull djegës në dekadën e fundit, asaj i duhet të fryjë edhe kosin. Gjithsesi, për të parën herë në një dekadë, opozita të paktën NUK DO TE SULMOHET hapur nga një ambasador amerikan. Apo, nuk do të ftohet të hajë bar.

Në këtë teh delikat ku kanë ecur marrdhëniet e opozitës me ambasadorët amerikanë në Tiranë, shumëçka do të ndryshoje…duke u kthyer në normalitet. Opozita nuk pret dhe as shpreson më shumë se normaliteti. Ajo don të trajtohet si partnere, si pjesë e spektrit demokratik, ashtu siç është, faktor kyç për një sistem të hapur, të garës dhe të ideve.

Si autor i këtyre radhëve, si i angazhuar politikisht me të djathtën, dhe si qytetar amerikan, çfarë do të prisja unë nga z. Wendt?!

Duke e ditur se do të tingëlloj mizogjen, por duke mos u shqetësuar edhe aq për këtë, do të parapëlqeja që gjenerali ta vishte me burrëri postin e tij. Kam ndërmend me burrëri, ato cilësi që profesori i Harvard-it Harvey Mansfield ua vesh, si burrave dhe grave në politikë, në librin Manliness: lidership që shkon përtej kronikës dhe modës së ditës.

Ky do të ishte një ndryshim cilësor dhe i shumëpritur.

Së dyti, do të prisja që në detyrën si Amabsador ai të qarkullonte, jo së jashtmi por së brendshmi, ato cilësi që e kanë bërë atë ushtarak dhe që përshkojnë degët e ndryshme të Forcave të Armatosura të Amerikës qofshin ato Navy, Marines, Army etj. Atë code of conduct që duket se nis, si nga forca edhe nga burrëria dhe që, sigurisht, nuk synon që me anë të forcës dhe burrërisë të mbivendoset, por të ndajë të mirën nga e keqja, të drejtën nga e shtrembra, e me radhë.

Së treti, t’i japë fund maternitetit woke në Ambasadën Amerikane, që e sheh Shqipërinë si një laborator të shumëzimit të ideve ultra të majta, që janë, më së pari, kërcënim për një identitet shqiptar në zhbërje, të cilit i mjafton dh shpopullimi, relativizimi i vlerave dhe një qeveri kontraktuale në gjithçka, nga intimitetet pubike te pasuritë publike.

Së katërti, të kuptojë dhe të drejtojë një Ambasadë që e sheh se kërcënimet janë të përbashkëta, si për amerikanët ashtu dhe shqiptarët, dhe këtu, futen të gjitha llojet e terrorizmit, të gjitha llojet e anti-traditës, të gjitha llojet e laissez faire-it politik dhe social.

Së pesti, Amabasadori, si përfaqësues i Presidentit, i Flamurit dhe Kushtetutës amerikane, të mbështesë ato parti, organizata, individë dhe ide, që nuk kanë asnjë intuicion apo intencion tjetër përveç një Shqipërie qartësisht euro-atlantike, kthjelltësisht perëndimore. Një vend i vogël mund të shkërmoqet nga eksperimenet, siç ndodhi gjatë rënies në komunizëm.

Në shumë nga ‘kërkesat’ e mia, duket se e trajtoj Ambasadorin sikur të ishte përfaqësues i Shqipërisë, jo Amerikës, pra sikur të kishte në mendje interesat e shtetit ku është caktuar, por kjo, me sa duket instinktivisht, më vjen prej asaj që përmenda në krye, një përmase të pritshme të manliness, e cila kërkohet për të ndrequr ca gjëra në zembrekun e prishur të gjërave.

Në çdo rast: Welcome, General!

*Pikëpamjet në këtë shkrim janë personale.