Flash News

Video/ "Ata janë fëmijët tanë", qytetari i del përballë efektivit: Shporruni! Kjo rini s’ka frikë

Mesazhi i ish-profesorit nga protesta: Mos dhunoni studentët e mi, janë fëmijët tuaj!

U përplas me 6 policë, gjykata “kyç” në shtëpi Klevi Metajn, masa sigurie edhe për 7 protestues të tjerë

SPAK merr zyrtarisht nën hetim Olta Xhaçkën, dyshime për korrupsion dhe pastrim parash

Nga Veriu në Jug, gjimnazistë dhe studentë zbresin në shesh: Rama jep dorëheqjen!

OP-ED

E martë, 13 tetor: Gjenerata përballë degjeneratës

Politiko 14 October 2026, 09:39
E martë, 13 tetor: Gjenerata përballë degjeneratës

Alfred Lela

E marta e 13 tetorit, sikur të ndillej nga rendi i numrit dhe emri i ditës, ishte ters i madh për degjeneratën e madhe të Edi Ramës. Ajo doli pëballë gjeneratës së re, ashtu siç është, një regjim i vjetëruar, kalec, një polici e (pu)shtetit me patronazistë, që i merr përpara me grushte zemërate një djalosh 20 e pak vjeçar nga Gjirokastra.

Degjenerata doli para Shqipërisë me fytyrën e vërtetë, ku spikaste koka minotaurike e Ervin Demos, ish pedagogu i shndërruar nga obeziteti i pushtetit, qehaja i të zotit, qen që meqë e ka ngrënë shkopin, e kthen atë në kërbaç kundër atyre që guxojnë, llojit të të cilëve, deri para se dhjami t’i mbërrinte ndërgjegjen, u thoshte se si rinia duhet të ngrihet kur pushteti degjeneron. (Ah, me falni, duhet të ketë qenë koha e Berishës dhe ‘fajeve’ të tij, dhe ky mësim nuk vlen më për degjeneramën!).

Është rast studimi ky i Demos, sepse shpjegon lidhjet e ‘intelektualit’ shqiptar me pushtetin, dhe sjell ndërmend një të ngjashmin e tij, që vinte po nga intelligentsia, Sandër Lleshajn. Të dy i dëshmuan paplotësitë nëpërmjet pushtetit, i cili kur u ra në dorë, e përdorën si kalamani lodrën, prishën mjetin që u ishte dhënë, por edhe veten.

Degjenerata nuk mund të mos shpjegohej edhe me policët, bij nënash edhe ata, por raste të keqkuptimit masiv se shteti është një kërbaç në dorën e atij që të jep kulaçin, jo një instrument që kalon nga dora në dorë, por mbetet aty për t’i mbrojtur të gjithë nga kapërcimet e çdokujt. Lidhja e studentit Klevi Meta, që i sfidoi me asgjë më shumë se duart e tij, pas kangjellave të ministrisë së Arsimit, ishte fotografimi i një akti mesjetar, mu në mes të një vendi, shefi i qeverisë të të cilit përsërit si robot “o, e fusim Shqipërinë në Europë në 2030, o rashë e vdiqa!”.

(Europa u lidh dje pas kangjellave në rrugën e Durrësit, edhe më epike se Europa në shpinën e Zeusit, kthyer në dem të bardhë, përmes valëve të Egjeut). 

Degjenerata u shfaq dje, sidomos dhe sipërherë, në valët e shkurtra të komentariatit politik, sikletosur nga rripi i tangës qeveritare në prapanicën e atyre që nuk bëjnë dot pa zorrën e qeverisë, dhe atë zorrë kthejnë në megafon helmi për të gjithë ata që ua nxjerrin qeverinë e benefiteve të tyre, ashtu siç është, një zorrë e trashë babëzie që nuk ngopet kurrë. Ata ankoheshin për dhunën e përmbysur, pra jo të policisë së armatosur e mbrojtur nga gishtat e këmbës deri te dhëmbët, por të një grushti të rinjsh që kishin armë vetëm grushtet dhe zemëratën.

Degjenerata ishte dje edhe në Luksemburg, dërgata me në krye Ramën, mbërthyer pas idesë së Europës, si shteg daljeje nga Teherani që ka ndërtuar në Tiranë. Kapeni ironinë e historisë: gjenerata e ’90 shpallte shesheve të Tiranës “e duam Shqipërinë si gjithë Europa!”. Bashkëmoshatarët e atyre kohëve, kanë dalë sot dhe thërrasin “Rama, jepe dorëheqjen!”, pikërisht si pretencë kundër idesë së Kryeministrit për BE-në: një fshat i rrejshëm Potemkin për të trullosur Shqipërinë, jo europianizuar atë.  

E marta ishte plot me degjeneratë, por dita ishte e gjeneratës. Mësimi i atyre që janë ende duke mësuar tekstet e shkollës dhe të botës, ishte i qartë për të gjithë: kur elitat dështojnë, ato prodhohen të reja, në kudhrën e një përplasjeje për të cilën duhet guxim.

Ashtu si në dhjetor ’90, kur u desh rinia për të ndezur zjarrin që zgjoi elitat.

Të fundit