Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Alfred Lela

Një masë argëtuese opinionistësh të Tiranëprishtinës, shoqëruar me ndonjë sondazh artizanal, formulojnë teza, logjika e të cilave, ngaqë nuk qëndron, dëshmon tmerrin që u ka shtënë protesta.

Së pari, sepse protesta u ka marrë pikërisht atë që ata pretendonin se Rama ishte i vetmi që e jepte: tonin urban, një coolness të cilën me gjasë, Partia Demokratike, kryesorja në opozitë, nuk e formulonte që nga viti 2005.

Më keq se aq, Rama ka përmbysur prirjen: nga provokues është kthyer në subjekt argëtimi.

Kjo i ka lënë batonicusin, beratinusin, frocupinusin e karabullakë të tjerë të lagunës qeveritare, pa palloin e tyre ekzibicionist dhe përballë flamingos, simbolit të protestës.  

Së dyti, ngaqë Partia Demokratike dhe Berisha nuk janë ngjizës të kësaj proteste, atyre u duhet të shpikin antiteza të reja për ta rrëzuar në sytë e publikut. Kontestuesit proqeveritarë të protestës, që e paragjykojnë së largu, nuk e dallojnë dot se kjo protestë nuk është as e drejtorëve apo ish-drejtorëve të pushteteve, as e atyre që kanë një punë të cilën duan ta mbajnë, apo atyre që lypin një punë që duan ta kenë.

Si e tillë protesta mban erë të mirë. Si protestë e shtresës së mesme, e cila dallon nga e larta dhe e varfra, pikërisht ngase kërkon që të mos erëmojë apo kundërmojë dallueshëm, pra as djersë mundimi dhe as parfume të shtrenjta në doza asgjësuese, që do turbullonin edhe makinat.

Shtresa e mesme mund të dallohet mu nga mospërpjekja për t’u stolisur në mënyrë të atillë, sa të humbasë individualitetin, pikërisht ngase mendon se e ka. Prandaj turma e kësaj mase nuk është amorfe, ajo bie në sy, jo si dëshpërim dhe as si mbiekspozim, por si identifikim.

Kjo i ka kapur ‘mendimtarët’ politikë të papërgatitur. Sa të shpikin mjetet dhe format e reja të narrativës për t’u përballur me këtë protestë, ata nxjerrin nga sënduku i shërbimeve instrumentet e zakonshme anti-opozitë.

Më i pari i tyre është ‘interesi i Shqipërisë nacional-moderne’ që bëhet halë në sy të fqinjve dhe armiqve me këtë projekt. Ata kundër tij janë, pak a shumë, si luditët, punëtorët që thyenin makinat në prag të Revolucionit Industrial, ngaqë u merrnin punët, apo se nuk i kuptonin, duke i marrë si forma të djallit.

Instrumenti i dytë është (dis)avanazhi numerik, ajo që njihet si ‘teknika e Karlos’, dmth fluturimi me dron përmbi protestë për të gjetur gropa njerëzore dhe për të shpallur mjerimin e numrave minimalë, dmth mosmbështetjen popullore. Me dron doli edhe Rama, duke e shpallur ashqiare shqetësimin që i sillte protesta.

Instrumenti i tretë janë sondazhet të cilat, si përherë, për të hutuar gjindjen përdorin terma si metodologji, kampion, marzh gabimi etj. Ndryshe nga dronët këto janë fluturime me pras, të ngjashme me dialogjet e Boratit.

Eshtë argëtuese të shohësh burra në moshë të respektuar, që janë hutuar nga mungesa e Berishës dhe PD si shënjestër dhe janë çoroditur, ngaqë protesta, për shkak të laryshisë dhe pozicionit që ka zënë në vëmendjen e publikut, është një shënjestër e lëvizshme.

Do të rrimë në kanapenë e soditjes duke i parë të tillë: pa shënjestër, pa analizë, me tahminin e lojës së vjetër dhe, çka është më e rëndësishmja, të hutuar. Protesta, duhet thënë, ka bërë diçka krejt të mëvetësishme dhe të herës së parë. E ka zhvendosur pendulin e revoltës dhe formulimit publik disa dekada para.

Për herë të parë Shqipëria i ngjan Perëndimit dhe ndoshta ia kalon atij, në një akt publik që ngjizet, në dukje rastësisht, kur pushteti kryen kaq shumë transgresione kundër atyre që kanë fuqinë e vërtetë, rreshtimin pas së drejtës.

Graviteti i së keqes nuk duron më as veten.